Ροδόπη, Νέα Σμύρνη, Καλαμάτα, Δράμα, Εύοσμος.
Μελίνα, Βασιλική, Αντιγόνη, Μαρία, Ελίζαμπεθ και άλλες τόσες…
“Η 44χρονη”, “η 45χρονη”, “η 39χρονη”…
Και άλλες τόσες γυναίκες που ευχόμαστε να μην είχαμε μάθει τα ονόματα τους με αυτή την αφορμή,
Αμέτρητες αδερφές μας που γίνονται τίτλοι ειδήσεων, σώματα που το κάθε πατριαρχικό σκουπίδι λογίζει ως ιδιοκτησία του και θεωρεί ότι έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω τους.
Οι πρόσφατες γυναικοκτονίες φέρνουν στην επιφάνεια με τον πιο σκληρό τρόπο αυτό που οι περισσότερες και τα περισσότερα από εμάς γνωρίζουμε καλά. Ότι δηλαδή σε αυτή την πατριαρχική κοινωνία τα σώματά μας δεν έχουν καμία αξία. Η γυναικοκτονία είναι η πιο ακραία έκφραση της έμφυλης βίας. Είναι η στιγμή που ένας άντρας αποφασίζει ότι μία γυναίκα δεν έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή της, στην αυτονομία της, στις δικές της αποφάσεις. Δε δικαιούται να τον εγκαταλείψει, να τον απορρίψει, να μη συμμορφωθεί στην εξουσία του.
Η τοξική αρρενωπότητα, ο σεξισμός, η ανδρόσφαιρα (manosphere) εκκολάπτουν τους αυριανούς γυναικοκτόνους. Οι αρρενωπότητες εκτίθενται από μικρή ηλικία σε μάτσο πρότυπα, μαθαίνουν “πώς να είναι σωστοί άνδρες”, ότι δεν πρέπει να δείχνουν καμία ευαλωτότητα, ότι πρέπει να είναι επιθετικοί και κυριαρχικοί. Από τις ομάδες στο telegram όπου εκατομμύρια χρήστες διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας και revenge porn, έως τη γαλούχηση στο victim blaming, τον μισογυνισμό και την κουλτούρα του βιασμού ήδη από την παιδική και εφηβική ηλικία, η πατριαρχία πλάθει τοξικές αρρενωπότητες που γυναικοκτονούν, βιάζουν, κακοποιούν.
Τα μοτίβα που προηγούνται κάθε γυναικοκτονίας είναι εξοργιστικά πανομοιότυπα και τα γνωρίζουμε καλά: ζήλεια που βαφτίζεται διεκδίκηση, κτητικότητα που βαφτίζεται πάθος, σταδιακός συναισθηματικός και ψυχολογικός χειρισμός, οικονομικός έλεγχος, απομόνωση του θύματος από το περιβάλλον του, σωματική και σεξουαλική βία, γυναικοκτονία.
Ένα ολόκληρο σύστημα δουλεύει για να εξυπηρετεί τους θύτες, να ξεπλένει τους γυναικοκτόνους, να σχετικοποιεί την έμφυλη βία. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται είναι οι χειρισμοί της αστυνομίας: αποτροπή της επιζώσας από το να καταγγείλει, υποτίμηση της σοβαρότητας των καταγγελιών, έως και αμφισβήτησή τους, καμία προστασία του θύματος, κανένας περιορισμός του θύτη, ελλιπέστατη καταγραφή των περιστατικών, καταγγελίες που δεν προχωράνε και δεν κινητοποιούν τις αρχές ώστε να προστατευτεί η γυναίκα.
Δεν ξεχνάμε το περιπολικό που “δεν είναι ταξί”. Δεν ξεχνάμε το κολαστήριο του Α.Τ. Ομονοίας, όπου το 2022 βιάστηκε νεαρή γυναίκα, αλλά και τους άθλιους χειρισμούς της δικαιοσύνης που έριξε τους βιαστές στα μαλακά. Η κουλτούρα του βιασμού μεσουρανεί μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, εκεί όπου οι επιζώσες βιασμών ή/και κάθε είδους κακοποίησης επανατραυματίζονται, εξευτελίζονται, αμφισβητούνται, εξοντώνονται ψυχολογικά και οικονομικά. Και ειδικότερα για τις θηλυκότητες με πολλαπλές ευαλωτότητες, τις φτωχές, τις ανάπηρες, τα τρανς, τις μετανάστριες, τις χωρισμένες μητέρες, ξέρουμε καλά πως αντιμετωπίζονται εκδικητικά από τη δικαστική εξουσία, που είναι δομικά πατριαρχική, ταξική, ρατσιστική, μισογυνική.
Μέσα σε συνθήκες φτώχειας και εργασιακής ανασφάλειας οι γυναίκες καθίστανται ακόμη πιο ευάλωτες στην έμφυλη βία. Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις που γυναίκες εγκλωβίζονται μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις και αδυνατούν να αποδράσουν λόγω των πολλαπλών οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση της ΝΔ όχι απλά δεν αναγνωρίζει το πρόβλημα, καθώς αρνείται εδώ και χρόνια την αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία, αλλά πολύ περισσότερο κλείνει το μάτι στους κακοποιητές και στους μελλοντικούς γυναικοκτόνους.
Με την ψήφιση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια το 2021, ουσιαστικά έλυσε τα χέρια δικαστών και δικαστίνων ώστε να εκδικούνται όποια γυναίκα και όποιο παιδί σηκώνει κεφάλι. Ο ν. Τσιάρα αποδεδειγμένα πλέον γυναικοκτονεί και κακοποιεί παιδιά. Δίνει ένα πανίσχυρο όπλο στους κακοποιητές να εγκλωβίζουν τις συντρόφους τους σε έναν κακοποιητικό γάμο εκβιάζοντάς τες για τα παιδιά, ενώ επίσης ο νόμος τούς δίνει συστηματική πρόσβαση στα πρώην θύματά τους, στα πλαίσια της επικοινωνίας με το παιδί με κάθε κόστος. Είναι ανατριχιαστική η απειλή του γυναικοκτόνου της Βασιλικής στην Καλαμάτα: “θα σου πάρω τα παιδιά”. Δεν ξεχνάμε τον Λοβέρδο της ΝΔ που κατά την ψήφιση του ν. Τσιάρα υποστήριζε μέσα στη Βουλή ότι “ένας άντρας που χτυπάει τη γυναίκα του μπορεί να είναι καλός πατέρας”.
Σε όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση της ΝΔ σφυράει αδιάφορα. Αρνείται πεισματικά να ακούσει τις φεμινιστικές και λοάτκι οργανώσεις, τους επιστημονικούς φορείς και όσα κόμματα της αντιπολίτευσης αναδεικνύουν τα ζητήματα έμφυλης βίας. Η μόνιμη μαγική λύση που έχει βρει η κυβέρνηση της ΝΔ κάθε φορά που θρηνούμε τις αδερφές μας είναι η αυστηροποίηση των ποινών. Πρόκειται για μια προσέγγιση η οποία αφενός είναι αναποτελεσματική, όπως αποδεικνύεται άλλωστε από τη διεθνή εμπειρία, και αφετέρου είναι βαθιά συντηρητική και αντιδραστική, καθώς μαζί με την αυστηροποίηση των ποινών για τους δράστες η εξουσία βρίσκει την ευκαιρία να φέρνει ένταση της καταστολής, περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, κάμψη των λαϊκών αντιστάσεων, περισσότερο αυταρχισμό.
Πόσες ακόμη πρέπει να δολοφονηθούν για να θεσπιστεί ο όρος γυναικοκτονία;
Ζητάμε:
- Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία
- Επαρκείς δομές, ξενώνες για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά
- Ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη των επιζωσών με ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, οικονομική υποστήριξη των θυμάτων
- Άμεση κατάργηση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια (ν.4800/2021), αφαίρεση της ψευδοθεωρίας της “γονεϊκής αποξένωσης” από το πρόγραμμα σπουδών της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών και επανεκπαίδευση του δικαστικού σώματος σχετικά με θέματα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας
- Άμεση ενίσχυση και άνοιγμα νέων κοινωνικών δομών, όπως το Σπίτι του Παιδιού, όπου παιδιά και γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούν να καταγγέλλουν με ασφάλεια και εχεμύθεια, σε προστατευμένο περιβάλλον και κατάλληλους κοινωνικούς λειτουργούς και εισαγγελείς εκπαιδευμένους σε θέματα έμφυλης βίας. Διεύρυνση του δικτύου των δομών αυτών σε όλη την επικράτεια, με εύκολη πρόσβαση και για άτομα που διαμένουν στην επαρχία
Σ’ αυτή την κοινωνία την πατριαρχική, χαίρομαι που έχω εσένα για αδερφή!
Κανένα μόνο, καμία λιγότερη!
Τρανσφεμινιστική οργάνωση και αλληλεγγύη παντού!
