Με αφορμή την πρόσφατη αθώωση του Φιλιππίδη (για μία από τις υποθέσεις που είναι κατηγορούμενος) και την παράλληλη καταδίκη της καταγγέλλουσας, ο δημόσιος λόγος μοιάζει να έχει γεμίσει με τοποθετήσεις βαθιά μισογύνικες, απολογητικές των κακοποιητών και των βιαστών. Κι αυτό, με ευθύνη μέρους των ΜΜΕ, που παρουσιάζουν τέτοιες μεμονωμένες αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις με τρόπο τέτοιο που αφήνεται να εννοηθεί ότι οι εκάστοτε κατηγορούμενοι αθωώθηκαν συνολικά, για όλες τις κατηγορίες και τις υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται. Είναι ακριβώς η ίδια χυδαία πρακτική ορισμένων ΜΜΕ με την οποία τις προάλλες παρουσίασαν την επιμέρους αθώωση του Αντώνιου Παπανικολάου της “Κιβωτού” σε δικαστήριο στα Γιάννενα, ως απόδειξη της συνολικής του αθωότητας.
Η αλήθεια είναι ότι ο Φιλιππίδης είναι βιαστής, καθώς έχει καταδικαστεί σε δεύτερο βαθμό για δύο απόπειρες βιασμού. Αντίστοιχα κι ο Παπανικολάου της Κιβωτού είναι κακοποιητής παιδιών, καθώς έχει καταδικαστεί επίσης σε δεύτερο βαθμό για τις ανάλογες πράξεις. Κι οι επιμέρους αθωωτικές αποφάσεις, δεν αναιρούν τις προηγούμενες καταδίκες τους.
Όσο για την ίδια την αθωωτική απόφαση, μας γεμίζει οργή. Όχι μόνο για την αθώωση του κατηγορούμενου, δεδομένου μάλιστα ότι έχει αντίστοιχες καταδίκες στην πλάτη του. Αλλά και για το κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσε το δικαστήριο στην καταγγέλλουσα, ικανοποιώντας όλα τα αιτήματα του Φιλιππίδη και καταδικάζοντάς την για ψευδή καταμήνυση και ψευδή κατάθεση, παρά την εισαγγελική πρόταση για αθώωση της γυναίκας.
Κάπου εδώ, πρέπει να θυμόμαστε το αυτονόητο: ότι η αθώωση ενός καταγγελλόμενου δε συνεπάγεται ότι η καταγγέλλουσα ψεύδεται συνειδητά και με δόλο. Όπως είναι γνωστό, τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι από τα πλέον δύσκολα να αποδειχθούν και να τεκμηριωθούν, και ειδικά μέσα σε ένα σύστημα που βάζει αμέτρητα εμπόδια στις επιζώσες και τα επιζώντα: η αστυνομία πολλές φορές αποτρέπει τις επιζώσες από το να καταγγείλουν, καταγράφει ελλιπώς τις καταθέσεις (ή ακόμη και τις αλλάζει κατά βούληση), οι ιατροδικαστικές εξετάσεις συχνά εκτελούνται μετά από αδικαιολόγητα πολλές ημέρες. Και φυσικά η κουλτούρα του βιασμού, το victim blaming και η θέση εξουσίας που συχνά κατέχει ο κακοποιητής είναι συνθήκες που κάνουν τις επιζώσες, τα επιζώντα και τους επιζώντες βιασμού και κακοποίησης να βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν χρόνια αργότερα.
Και σε αυτήν την υπόθεση, φάνηκε ότι η δικαιοσύνη είναι βαθιά μισογυνική και πατριαρχική. Ξεπλένει τους κακοποιητές, αμφισβητεί και τιμωρεί τις επιζώσες. Εκπέμπει ένα πολύ επικίνδυνο και ξεκάθαρο μήνυμα προς τις επιζώσες και τα επιζώντα: “μην καταγγέλλετε”, “όποια και όποιο καταγγέλλει, θα τιμωρείται”, “οι γυναίκες και τα παιδιά λένε ψέματα”. Και ταυτόχρονα βέβαια κλείνει το μάτι στους κακοποιητές και τους βιαστές. Τους λέει “βιάστε, κακοποιήστε, δε σας αγγίζει κανείς”. Τίποτα από αυτά δεν μας είναι καινούργιο, καθώς η πάγια (με λίγες αλλά σημαντικές εξαιρέσεις) στάση της δικαιοσύνης, η οποία αναπαράγει την πατριαρχική τάξη πραγμάτων και αποτελεί συνήθως ένα ακόμη όπλο στα χέρια των ισχυρών, έχει αποδειχθεί περίτρανα στις περισσότερες υποθέσεις με έμφυλο πρόσημο των τελευταίων πολλών χρόνων. Ωστόσο, ειδικά στην μετά το #MeToo εποχή, η συνθήκη αυτή αποτελεί κομμάτι μιας οργανωμένης, αντιδραστικής αντεπίθεσης ενάντια στις φεμινιστικές διεκδικήσεις που συγκροτούνται, οργανώνονται, δίνουν και κερδίζουν μάχες. Γι’ αυτό και τις φοβούνται.
Εμείς απέναντι σε αυτόν τον πατριαρχικό ζόφο, έχουμε η μία το άλλο. Περιβάλλουμε η μία την άλλη με φεμινιστική φροντίδα, αλληλεγγύη και αγάπη. Οργανωνόμαστε, απαντάμε και δεν κάνουμε βήμα πίσω από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και της ελευθερίας μας. Υψώνουμε ένα τείχος αντίστασης από κοινού με όλα τα πλάσματα που καταπιέζονται από την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό.
Και για μία ακόμη φορά το ξαναλέμε: εμείς αδερφή μας, σε πιστεύουμε.
