“Και ξέρεις κάτι; Το ότι έχω δεχτεί τόση βία και αρνούμαι να της επιτρέψω να με κάνει να μοιάζω με το τέρας, δεν με κάνει δειλό, ανύμπορο ή μη επαναστάτη. Με κάνει δυνατότερο απ’ τον καθένα που νομίζει ότι η δύναμη βρίσκεται στους μυς.”
Φέτος συμπληρώνονται 8 χρόνια από την άγρια δολοφονία του λοάτκι ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου.
Η Zackie Oh! στις 21 Σεπτέμβρη του 2018 ξυλοκοπήθηκε και δολοφονήθηκε έξω από κοσμηματοπωλείο της οδού Γλάδστωνος στο κέντρο της Αθήνας, από τον ιδιοκτήτη και έναν μεσίτη, ενώ οι αστυνομικοί στη συνέχεια τού άσκησαν κι άλλη δολοφονική βία.
Μέσα σε αυτήν την πατριαρχική, ταξική, ρατσιστική κοινωνία, τέτοιες δολοφονίες προετοιμάζονται πολύ πριν πραγματοποιηθούν. Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός, ο ρατσισμός, ο μισαναπηρισμός, η τοξικοφοβία ξεκινούν πολύ πριν από τη στιγμή της δολοφονίας. Όλα τα παραπάνω αλληλοδιαπλεκόμενα συστήματα καταπίεσης αρχικά κατατάσσουν κάποια σώματα σε ανάξια, τα απαξιώνουν και τα απανθρωποποιούν, προτού εκδηλωθεί η δολοφονική βία σε βάρος τους.
Η δολοφονική βία που ασκήθηκε στο σωμα της Zackie συμπυκνώνει και αποκαλύπτει το μίσος των νοικοκυραίων, των αφεντικών, των μπάτσων και του κράτους απέναντι σε όποιο άτομο δε συμμορφώνεται με τα ετεροκανονικά πρότυπα του έθνους. Ο καννιβαλισμός του Ζακ δεν σταμάτησε με τη δολοφονία του. Από την πρώτη στιγμή στα κυρίαρχα ΜΜΕ ξεκίνησε το ξέπλυμα, η προσπάθεια απανθρωποποίησής του, η απόπειρα να ενεργοποιηθούν τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά κοινωνικού αυτοματισμού που θα επέτρεπαν στους δολοφόνους του να βγουν λάδι. Αυτή η χυδαία προσπάθεια νομιμοποίησης της δολοφονίας του συνεχίστηκε στις δικαστικές αίθουσες, όπου η αστική δικαιοσύνη απάλλαξε τους μπάτσους που συμμετείχαν στη δολοφονία και έριξε στα μαλακά τους δύο δράστες, υποβιβάζοντας την κατηγορία σε “βαριά σωματική βλάβη”, αντί για απόπειρα ανθρωποκτονίας.
Η δική μας Zackie Oh!, ο αγαπημένος μας Ζακ ήταν περήφανος λοάτκι ακτιβιστής, αντιφασίστας, ασυμβίβαστος queer καλλιτέχνης. Ανοιχτά queer, ανοιχτά οροθετικός, πάντα διεκδικούσε ορατότητα και δικαιώματα όχι μονάχα για τον εαυτό του, αλλά για όλα τα καταπιεσμένα. Δεν έμενε σιωπηλός στην κοινωνική αδικία, δεν κλεινόταν στην ντουλάπα. Τη Δευτέρα βγαίνουμε για μία ακόμη φορά στον δρόμο. Για τον Ζακ, για τον Αλέξη, για τον Νίκο Σαμπάνη, για τον Θοδωρή. Για όλους και όλες που δολοφονήθηκαν από το κράτος, τους μπάτσους, τα αφεντικά, τους νοικοκυραίους.
Δικαίωση για τη Zackie. Δηκεοσίνη για όλα!
Δευτέρα 21/09, 18:30 προσυγκέντρωση στη Γλάδστωνος
