Το βράδυ της 21ης Μαΐου μία τρανς γυναίκα στην Καλλιθέα έπεσε θύμα άγριας τρανσφοβικής επίθεσης από ομάδα νεαρών αντρών. Οι κακοποιητές την εξύβρισαν, την προπηλάκισαν, την τρομοκράτησαν και σύμφωνα με τις μαρτυρίες επανήλθαν στο σημείο ώρες αργότερα (!!), την τραυμάτισαν με το ΙΧ τους και την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό. Η άμεση σύλληψη των δραστών σίγουρα αποτελεί θετική εξέλιξη, αλλά είναι και το απολύτως ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει ένα κράτος που συστηματικά αδιαφορεί για τις ζωές μας.
Τα περισσότερα από εμάς δυσκολευόμαστε να βγάλουμε την καθημερινότητα: ανεργία, εργασιακή εκμετάλλευση, ακρίβεια, απρόσιτη στέγη κ.α. Παράλληλα, ως κουίρια έχουμε να αντιμετωπίζουμε διαρκείς ομοτρανσφοβικές επιθέσεις (λεκτικές, σωματικές), επαγγελματικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς, περιθωριοποίηση, κρατική βία. Η κρατική βία αφορά την περιορισμένη έως ανύπαρκτη (ειδικά στην περιφέρεια) πρόσβαση στην ορμονοθεραπεία, στα υψηλά κόστη της ιατρικής ή/και νομικής φυλομετάβασης, στη δυσκολία μας να καταγγέλλουμε περιστατικά βίας στους αστυνομικούς, που συχνά τηρούν απέναντί μας τρανσφοβική και σεξεργατοφοβική στάση. Φυσικά όλα τα παραπάνω οξύνονται ακόμη παραπάνω όταν αφορούν άτομα με πολλαπλές ευαλωτότητες, όπως μετανάστριες και ανάπηρα.
Η άνοδος της ακροδεξιάς διεθνώς, οι τρανσφοβικές πολιτικές του Τραμπ στις ΗΠΑ, η στροφή της ΕΕ προς την πολεμική οικονομία, η συνέχιση της γενοκτονίας στη Γάζα και ο πόλεμος στο Ιράν είναι συνθήκες που διευκολύνουν την περαιτέρω διάλυση του – όποιου – κράτους πρόνοιας, αφαιρούν κεκτημένα δημοκρατικά δικαιώματα και παραλύουν τους λαούς. Αποτελούν ιδιαίτερα πρόσφορο έδαφος για την ακόμη μεγαλύτερη στοχοποίηση των τρανς ατόμων, την επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα, στα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης του σώματος εν γένει.
Η συγκεκριμένη τρανσφοβική επίθεση έρχεται να προστεθεί στις πολλές εκδηλώσεις πατριαρχικής βίας που βιώνουμε. Η έμφυλη βία, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι γυναικοκτονίες, ο τρανσμισογυνισμός αποτελούν κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Οι τραμπούκοι κακοποιητές μάς θέλουν κλεισμένες στα σπίτια μας. Σε αυτή τη συνθήκη, εμείς δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε ελεύθερες και δε θα κλειστούμε στη ντουλάπα. Θα βγαίνουμε, θα διεκδικούμε, θα δουλεύουμε, θα διασκεδάζουμε δημόσια και ορατά. Έχουμε η μία το άλλο. Είμαστε περισσότερα και παντού.
Συγκροτούμε φροντιστικές κοινότητες. Απευθυνόμαστε η μία στην άλλη, μιλάμε.
Ζητάμε και δεχόμαστε φεμινιστική αλληλεγγύη.
Καμία λιγότερη, κανένα μόνο.
